Bitwa nad rzeką Saoną – bitwa stoczona w 52 r. p.n.e. przez armię rzymską dowodzoną przez prokonsula Gajusza Juliusza Cezara z powstańczą armią galijską dowodzoną przez wodza z galijskiego plemienia Arwernów – Wercyngetoryksa.

Po niepomyślnej kampanii w kraju Arwernów zakończonej porażką legionów pod Gergowią Cezar znalazł się w trudnym położeniu geostrategicznym. Wypróbowane dotąd w swej wierności potężne plemię Eduów przystąpiło do powstania pod wodzą Wercyngetoryksa. Jego przywództwo zatwierdzono na ogólnogalijskim zgromadzeniu w stolicy Eduów, Bibracte.

Wódz powstania nakazał zebrać się całej konnicy galijskiej w sile 15 tys. wojowników. Uważał jednocześnie, że ta ilość piechoty, którą już dysponował całkowicie mu wystarczy, bowiem nie zamierzał stawać do otwartej walki z Rzymianami. Jazda miała posłużyć do blokowania przejść i przeszkadzania w zaopatrywaniu się legionom rzymskim w żywność i paszę. Wobec przewagi taktycznej w polu rzymskich legionów Wercyngetoryks nadal zamierzał stosować taktykę spalonej ziemi i tym zmusić Cezara do opuszczenia Galii.