Wydaje się więc, że Galowie zaniedbali nie tylko sprawy związane z rozpoznaniem sił przeciwnika, ale upojeni triumfem pod Gergowią zlekceważyli samego Gajusza Juliusza Cezara i jego dziesięć legionów. Ten zaś potrafił przewidzieć zamiary Galów i odpowiednio się przygotować.
Na rozkaz Cezara kolumna marszowa Rzymian została zatrzymana, a legiony maszerujące w ubezpieczeniu natychmiast były gotowe do walki, otaczając ze wszystkich stron swe tabory. W przypadkach kiedy legionistom na poszczególnych odcinkach przychodziło z trudem odpierać ataki Galów natychmiast posyłano tam pomoc. Z przebiegu walki jednoznacznie wynika, że Cezar był przygotowany na stoczenie bitwy i nie pozostawił żadnej decyzji przypadkowi. Będąc przygotowanym na odparcie ataku Galów sam przeszedł natychmiast do działań ofensywnych. Zarządzony przez niego atak jazdy germańskiej zakończył się opanowaniem najwyższego wzgórza na prawo od głównego szyku Rzymian. Germanie po wyparciu ze wzgórza Galów rozpoczęli pościg aż do rzeki (prawdopodobnie była to rzeka Suzon, wpadająca ok. 5 km do rzeki Suche, jednego z prawych dopływów Saony – star. Arar lub Sauconna). Pościg zakończony został atakiem jazdy germańskiej na piechotę Wercyngetoryksa stojącą w ubezpieczeniu obozów, która poniosła duże straty.