Flavio Chigi (ur. 10 maja 1631 w Sienie, zm. 13 września 1693 w Rzymie) – włoski kardynał. Bratanek papieża Aleksandra VII.

Życiorys

Od najmłodszych lat przeznaczony był do stanu duchownego i trafił na dwór swojego wuja Fabio Chigiego, który był nuncjuszem w Kolonii (1639-1651), ale dość szybko został z nieznanych przyczyn oddalony z powrotem do Sieny. Być może już wtedy dał się poznać jako młodzieniec lubiący hulaszczy tryb życia i nie stroniący od towarzystwa kobiet. Mimo to w 1651 ukończył studia prawnicze i przyjął niższe święcenia duchowne.

W 1655 jego wuj Fabio Chigi został wybrany papieżem Aleksandrem VII. Flavio, jako osoba z niższymi święceniami, od razu został wytypowany do nominacji kardynalskiej, jednak Aleksander VII początkowo chciał zerwać z praktyką nepotyzmu. Wkrótce jednak ustąpił pod naciskiem ambasadorów państw katolickich, którzy liczyli, że za pośrednictwem krewnych papieża będą mogli wpływać na jego decyzje. W 1656 Aleksander VII wezwał ze Sieny do Rzymu Flavio oraz jego ojca Mario i brata Agostino. Papież zadecydował jednak, że Flavio zostanie wpierw skierowany na rok do nowicjatu jezuickiego. 23 maja 1656 przyjął święcenia kapłańskie, ale dopiero 9 kwietnia 1657 wyniesiono go do godności kardynalskiej.