Twierdził on, że w czasie Wiosny Ludów, konkretnie nocą w kwietniu 1848 roku, kiedy dowodził patrolem Gwardii Narodowej na Wesołej, zauważył w pobliżu klasztoru karmelitanek powóz z dwoma mężczyznami i kobietą w środku. Zatrzymani nie potrafili wyjaśnić co robią tam o tak późnej porze. Gdy podjął decyzję o zabraniu ich na posterunek w celu dokładniejszego przesłuchania, kobieta uciekła i schroniła się za niedomkniętą bramą klasztoru. Ostatecznie uległ też usilnym prośbom mężczyzn i puścił ich wolno. Po okazaniu Barbary Ubryk świadkowi, potwierdził on jej podobieństwo do widzianej 21 lat wcześniej kobiety. Sąd nie dał wiary tym rewelacjom, uznając je za wymysły Strażyńskiego mające na celu zwrócenia na siebie uwagi.
Pierwszą w miarę rzetelnie napisaną książką o całej sprawie była pozycja Juliana Tomkowicza „Prawda o Barbarze Ubrykównej” wydana w 1909 roku, której autor oparł się na zachowanych aktach sądowych. Tomkowicz był jednak siostrzeńcem przeoryszy Marii Wężyk i starał się ją „wybielić”, ze szkodą dla rzetelności książki.