Północna ściana przecięta jest w poprzek skośnym żlebem zwanym Niemiecką Drabiną (Nemecký rebrík), pnącym się ze Złotego Kotła aż do Złotej Przełączki w grani północno-zachodniej. Formacja ta w wyraźny sposób dzieli ścianę na część dolną i górną, co ma praktyczne zastosowanie dla taterników, którzy poprowadzili przez obie części liczne drogi, możliwe do łączenia w logiczną całość na różne sposoby. Złoty Kocioł jest wybitnym kotłem w lewej części ściany. Oprócz Niemieckiej Drabiny, prowadzącej z niego w prawo, rozpoczyna się w nim także Kieżmarska Drabina wiodąca bardziej stromo w lewo. Dolnym przedłużeniem Niemieckiej Drabiny jest Złota Drabina biegnąca już przez ścianę Kieżmarskiej Kopy.
Dolne piętro północnej ściany Małego Kieżmarskiego Szczytu ma od 300 do 500 m wysokości i kończy się trzema wybitnymi turniami tworzącymi zewnętrzne ograniczenie Niemieckiej Drabiny. Od lewej do prawej są to kolejno Złoty Kopiniak (Pavúkova veža), Złota Baszta (Bocekova veža) i Złota Turnia należąca już do grani północno-zachodniej. We wschodniej grani Złotego Kopiniaka tkwi ponadto Złoty Kopiniaczek, oddzielony od niego Złotą Szczerbiną. Pomiędzy Złotym Kopiniakiem a Złotą Basztą rozciąga się natomiast Złoty Mur, od Złotego Kopiniaka odgraniczony Wyżnią Złotą Szczerbiną.