Docierają do Rozpadliny Śmierci, przepełnionej rzekomo trującymi toksynami (w rzeczywistości jest to hel, przez który bohaterowie dostają niekontrolowanych ataków śmiechu). Z pewnymi trudnościami całej drużynie udaje się przebyć niebezpieczną pułapkę. Z kolei Sid próbuje bezskutecznie przekonać dzieci, by przeszły na wegetarianizm.
Wieczorem Buck opowiada o swoich niesamowitych przygodach, wszyscy – zwłaszcza oposy – są nimi zachwyceni. Później cała ekipa – poza Buckiem – idzie spać. Tymczasem Sid i rodzina tyranozaurów również udaje się na spoczynek – matka młodych zaczyna wykazywać wobec leniwca pewną sympatię. Maniek ma koszmar z Elą i Rudym w roli głównej. Po obudzeniu przeprasza Elę za to, że ją w to wciągnął. W opinii Bucka Maniek to „kiepski mąż i ojciec, ale znakomity przyjaciel”. Następnego dnia natykają się na ślady po uczcie tyranozaurów – na podstawie znalezionego brokuła Buck wysuwa niezbyt logiczne teorie dotyczące losów Sida.