należało do niego 5 wsi; w trzech spośród nich zakonnicy wykonywali również posługę duszpasterską w parafiach.
W 1556 mistrz Grygier zbudował budynek biblioteki a pod koniec stulecia wzniesiono nowe dormitorium. Na przełomie XVI i XVII w. przeor Jan Błaszczyk zbudował kolejne gmachy utrzymane w stylu manierystycznym. Po epoce tej pozostały wykonane z alabastru pomniki nagrobne, przypisywane Hermanowi van Hutte. Przedstawiają one m.in. Wacława Dzieduszyckiego (zm. 1584), Jana Swoszowskiego (zm. 1604), Stanisława Włodka (zm. 1615) i są utrzymane w stylu manieryzmu niderlandzkiego.
Na początku XVII w. w klasztorze żyło ponad stu zakonników. Od 1612 Lwów stał się ośrodkiem nowo utworzonej prowincji ruskiej. Przy konwencie działał III zakon dominikański oraz bractwa – Imienia Jezus, Różańcowe i św. Anny.
W 1621 w drodze na wojnę chocimską zatrzymał się u dominikanów król Zygmunt III Waza. Gotycki kościół zaczął się walić w I poł. XVIII w. W 1742 zarysowały się sklepienia. Przełożeni klasztoru podjęli decyzję o wyburzeniu budowli i zbudowaniu nowej. W rok po wyburzeniu w 1744 kościoła Józef Potocki, hetman wielki koronny i kasztelan krakowski, główny fundator nowej świątyni, położył kamień węgielny pod budowlę.