Coote, świadomy tego faktu nakazał odcięcie miasta od świata zewnętrznego, zakazując swoim siłom ataku. Siły angielskie zablokowały drogę pomiędzy Lough Atallia i Lough Corrib a ich flota stanęła w Galway Bay, uniemożliwiając dostawy żywności i broni do miasta. Irlandczykom udało się jednak utrzymać pod swoją kontrolą przedmieścia na zachód od miasta, gdzie stacjonowało w Connemara 3000 żołnierzy pod wodzą Richarda Farella.
W listopadzie 1651 r. pod upadku miasta Limerick, zdobycie Galway stało się najważniejszym zadaniem dla głównodowodzącego siłami parlamentarnymi w Irlandii Henry’ego Iretona. Do tego celu Ireton wysłał kolejne wojska do blokady miasta. Po 7 miesiącach oblężenia miasto skapitulowało. Ulick Burke, który w tym czasie dowodził siłami irlandzkimi, próbował jeszcze zatrzymać siły angielskie pod Jamestown w hrabstwie Leitrim, jednak niewiele oddziałów posłuchało jego rozkazów. W marcu 1652 r. rozpoczęły się rozmowy kapitulacyjne, zatwierdzone dnia 12 maja 1652 r. przez Thomasa Prestona. Kapitulację przyśpieszył wybuch dżumy w mieście i brak żywności.