Biłka Górna, Biłka Szlachecka (ukr. Верхня Білка, Werchnia Biłka) – wieś na Ukrainie w rejonie lwowskim, w obwodzie lwowskim, położona ok. 19km na wschód od centrum Lwowa nad rzeczką Białką, prawym dopływem rzeki Teterew.
Historia Pierwsza wzmianka o miejscowości w 1400 roku, położonej na trakcie gliniańskim z lwowskiego Łyczakowa do Glinian. Pierwsi właściciele to ród Włodków z Mazowsza herbu Sulima, w 1441 powstał tu pierwszy kościół spalony przez Tatarów. W 1546 wzniesiono kolejny kościół, murowany, pw. św. Wojciecha.
W XVI wieku znajdował się tu dwór obronny. W 1620 miejscowość zniszczona przez najazd turecko-tatarski, w 1627 opustoszałą wieś ponownie spustoszyli Turcy, biorąc ludność w jasyr, a kościół przekształcili w stajnie.
Po I rozbiorze Rzeczypospolitej w zaborze austriackim w składzie Galicji.
W 1883 roku odsłonięto tu pomnik Jana III Sobieskiego, który stał na wprost kościoła.
W okresie II Rzeczypospolitej w gminie Biłka Szlachecka w powiecie lwowskim ziemskim w województwie lwowskim.