Cały import bursztynu z ziem zakonnych na Zachód odbywał się przez Królewiec, a zyski czerpała administracja zakonna.

Utrata przez Zakon, w wyniku przegranej wojny trzynastoletniej i ustaleń pokoju toruńskiego w 1466 r., Pomorza Gdańskiego spowodowała, że na tych ziemiach przestał obowiązywać zakaz produkcji z bursztynu, zniknął też państwowy monopol na handel i pozyskiwanie jantaruBielak s. 19.. W efekcie Gdańsk zaczął rozwijać swoje sieci skupu bursztynu, obrabiać go i handlować nim, a w 1477 r. założono tu cechach bursztynników. Bursztynnictwo rozwinęło się także w Elblągu, gdzie cech powstał w 1539 r. Poza Polską istotnymi ośrodkami bursztynnictwa, w których powstały cechy bursztynników były: Słupsk, gdzie cech bursztynników powstał przed 1477 r., Koszalin (cech założono w 1550) i Kołobrzeg (cech powstał przed 1583 r.). W wyniku utraty monopolu, a później także przekształcenia państwa zakonnego w Prusy Książęce, tamtejsze władze zgodziły się na rozwój bursztynnictwa i założenie cechu w 1641 r. w Królewcu.