było ich już tylko siedmiu, a w Królewcu w 1790 r. zaledwie dwóch. Gdański cech zanikł na przełomie XVIII/XIX w.

Bursztyniarstwo ludowe W XIX w. bursztyniarstwo ludowe rozwinęło się na obszarze Kurpi oraz Kaszub. Na Kurpiach było ważnym zajęciem wspomagającym dochody z rolnictwa. Najwięcej kopalń bursztynu znajdowało się w okolicach Dylewa, Kadzidła i Myszyńca (ok. 30). Przed I wojną światową, na Kurpiach działało 30 bursztyniarzy. Na początku XX wieku wykształciły się spółki tzw. osmany liczące 10–50 osób, które zajmowały się eksploatacją bursztynu. W tym czasie powstały warsztaty bursztyniarskie m.in. w Myszyńcu, Wolkowych i Czarni. Współcześnie ludowe wyroby z bursztynu można obejrzeć m.in. w Muzeum Kurpiowskim w Wachu.

Zobacz też Muzeum Bursztynu w Gdańsku Muzeum Bursztynu w Połądze Muzeum Kurpiowskie w Wachu

Przypisy

Bibliografia Bielak J., 2007: Nowożytne bursztynnictwo gdańskie z perspektywy historii sztuki. W: Koperkiewicz A., Grążawska J. (red.): Muzeum Bursztynu, strony 16-21. Wyd.: Muzeum Historycznego Miasta Gdańska.