Stanisław Warszewicki herbu Kuszaba (ur. ok. 1530 w Warszawicach, zm. 3 października 1591 w Krakowie) – polski pisarz, działacz kontrreformacyjny, tłumacz, znawca greki, jezuita.
Obok Jakuba Wujka i Piotra Skargi jeden z bardziej zasłużonych polskich jezuitów.
Biografia Stanisław był bratem przyrodnim Krzysztofa. Wychowanek Akademii Krakowskiej. Studiował w Wittenberdze pod kierunkiem F. Melanchtona (głównego reformatora niemieckiego szkolnictwa) oraz na Uniwersytecie Padewskim. Od 1556 był sekretarzem króla Zygmunta II Augusta. Po wyświęceniu na księdza w 1562 otrzymał kanonię gnieźnieńską i poznańską. W 1567 r. wyjechał na studia do Rzymu i tegoż roku wstąpił do nowicjatu Towarzystwa Jezusowego. W latach 1570–1572 organizator kolegium jezuickiego w Wilnie. W 1574 r. z inicjatywy papieża Grzegorza XIII i Anny Jagiellonki, przebywał w Szwecji z zadaniem nakłonienia Jana III Wazy do przejścia na katolicyzm. W latach 1578–81 był spowiednikiem żony Jana III i wychowawcą królewicza Zygmunta. Po zakończeniu misji w Szwecji skierowany został do Lublina, gdzie zajmował się kaznodziejstwem, dysputami z arianami oraz gromadzeniem środków na budowę gmachu kolegium i kościoła.