Kościół św. Wojciecha w Lublinie – kościół szpitalny pw. św. Wojciecha jest obiektem rektoralnym. Murowany, późnorenesansowy kościół powstał w latach 1610–1635. Remontowany w roku 1756, następnie zaadaptowany na magazyn w roku 1835, został odrestaurowany w latach 1923–1930 (architekt – Jerzy Siennicki). Kolejne prace restauracyjne przeprowadzono w nim w latach 1970 i 1974.
Historia Kościół przy istniejącym szpitalu św. Łazarza został wybudowany w XVII wieku przez Stanisława Garwaskiego. Na skutek wielkich kosztów utrzymania (ze względu na zawilgocenie murów) chorych ze szpitala przeniesiono, a szpital i kościół sprzedano na publicznej licytacji. Później w części mieszkalnej ulokowali się Żydzi a kościół zamieniono na skład żelaza. Dopiero w roku 1920 zabudowania wraz z kościołem stały się własnością diecezji lubelskiej. Do 1937 przebywali tu bracia kresowi, mieszkały (do 1974) również SS. kanoniczki i w części pomieszczeń prowadziły internat dla dziewcząt ze swojego gimnazjum. W 1974 po gruntownym remoncie, urządzono w budynkach mieszkalnych Diecezjalny Dom Rekolekcyjny, a pracują w nim Córki św. Franciszka Serafickiego. Kilka pomieszczeń zajmuje Muzeum Diecezjalne, a w części gmachu mieści się przedszkole. Pierwotny kościół był drewniany. Obecna świątynia została zbudowana około 1630 roku. thumb|left|Kościół św.