327-330, DOI: 10.1126/science.1199422.
Książka bywa określana jako popularnonaukowa, jednak autor stwierdził, iż napisał ją mając na względzie profesjonalnych odbiorców.
Treść Dawkins stwierdza, że jedyną rzeczą bezpośrednio kontrolowaną przez geny jest biosynteza białek i dotychczasowy pogląd, że fenotyp oznacza komórkową ekspresję genów osobnika ograniczoną do jego ciała uważa za arbitralne ograniczenie.
mały|Termitiera to przykład fenotypu rozszerzonego (współdzielonego przez geny nDNA termitów robotników, ich mitochondriów, ich flory pokarmowej i ich plazmidów, czyli wszystkich genów, które budują kolonię).
Jednostką ewoluującą jest nie tylko gatunek czy pojedynczy organizm, a także gen. Dawkins dowodzi, że geny w konkretnym organizmie do osiągnięcia sukcesu ewolucyjnego wykorzystują nie tylko tenże organizm, ale również inne osobniki - nawet takie, które są przedstawicielami innych gatunków. Przytacza przykłady na to, że geny poprzez zachowanie zwierząt mają wpływ na środowisko: domki chruścików i tamy budowane przez bobry. Zbudowaną przez bobry tamę również nazwać można elementem bobrzego fenotypu. Ewolucjonizm zakłada, iż w świecie genów sukces odnoszą te z nich, które lepiej dostosowują swoje „transportery” (organizmy) do środowiska. U niektórych zwierząt dostosowanie to przejawia się np.