W ten sposób fenotyp ślimaczej muszli określić można jako efekt fenotypowy będący wypadkową ekspresji genotypów ślimaka i przywry.

Podsumowuje swoje rozważania w tym co nazywa Central Theorem of the Extended Phenotype:

Zachowanie zwierzęcia ma na celu zwiększenie szans przetrwania genów, które to zachowanie spowodowały, niezależnie od tego czy te geny należą do tego zwierzęcia czy nie.

Wydania Pierwsze wydanie z 1982 miało podtytuł „The Gene as the Unit of Selection”.

Drugie, poprawione z posłowiem filozofa Daniela Dennetta zostało opublikowane w 1999 z podtytułem „The Long Reach of the Gene”.

Wydanie polskie w tłumaczeniu Joanny Gliwicz zostało opublikowane przez wydawnictwo Prószyński i S-ka w 2003 ().

Ograniczenia koncepcji W 2004 roku Dawkins wśród bytów niebędących fenotypem rozszerzonym wymienił budynki (gdyż ich przetrwanie nie wpływa na przetrwanie genów architektów i budowniczych), memy i cechy organizmu wpływające na ekspresję genów. Fenotypem rozszerzonym są tylko te produkty, które wpływają na sukces ewolucyjny genów za nie (choćby częściowo) odpowiedzialnych.