Historia thumb|Pierwszy skład Kolegium Połączonych Szefów Sztabów (ok. 1943). Od lewej do prawej: generał Henry H. Arnold, dowódca Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych; admirał William D. Leahy, szef sztabu Naczelnego Dowódcy Armii i Marynarki Wojennej; admirał Ernest J. King, Naczelny Dowódca Floty Stanów Zjednoczonych i Szef Operacji Morskich oraz generał George C. Marshall, szef sztabu Armii Stanów Zjednoczonych Wraz z coraz szybszym rozrastaniem się sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych po wojnie secesyjnej współdziałanie operacyjne wojsk lądowych i marynarki wojennej zaczęło natrafiać na coraz większe trudności. Pod wpływem krytyki braku kooperacji pomiędzy rodzajami wojsk w czasie wojny hiszpańsko-amerykańskiej powołano do życia, w roku 1903, Wspólną Radę Armii i Marynarki Wojennej (ang. Joint Army and Navy Board). Rada, składająca się z czołowych strategów i planistów obu rodzajów wojsk, miała planować i korygować wspólne operacje bojowe.
Wbrew oczekiwaniom Rada nie miała jednak wystarczających sił, by móc przeforsować swe opinie i została ograniczona do roli ciała doradczego, oceniającego problemy przedstawione jej przez sekretarzy armii i marynarki w Departamencie Obrony. W rezultacie Rada praktycznie nie miała wpływu na prowadzenie operacji przez Stany Zjednoczone w I wojnie światowej.