Phuwiangosaurus – rodzaj zauropoda z grupy Titanosauriformes żyjącego we wczesnej kredzie na terenach współczesnej Azji. Został opisany w 1994 roku przez Valérie Martin i współpracowników w oparciu o niekompletny szkielet pozaczaszkowy odkryty w dolnokredowej formacji Sao Khua w Phu Wiang w północno-wschodniej Tajlandii. Holotyp jest kompletny w zaledwie 10%, jednak w 1993 roku na tym samym stanowisku odnaleziono dwa kolejne kręgi, które prawdopodobnie należą do tego samego osobnika, co holotyp. W innych lokalizacjach w formacji Sao Khua odkryto wiele innych szczątków Phuwiangosaurus, w tym m.in. bardzo dobrze zachowany, kompletny w około 60% szkielet osobnika młodocianego obejmujący również szczątki czaszki, niewystępujące u holotypu.
Liczne odkryte skamieniałości pozwoliły na zrekonstruowanie schematu wzrostu Phuwiangosaurus. Analizy histologiczne kości długich sugerują, że młode zauropody rosły bardzo szybko do osiągnięcia 1/4 lub 1/3 maksymalnych rozmiarów. Później tempo wzrostu spadało, jednak wciąż było stosunkowo wysokie do momentu osiągnięcia dojrzałości płciowej. Ustalenie, kiedy zwierzę dojrzewało płciowo, nie jest możliwe, gdyż ślady wzrostu występują jedynie w korze zewnętrznej. Na podstawie analiz histologicznych przeprowadzonych na innych zauropodach szacuje się, że następowało to pomiędzy 10. a 15.