mały|366px|Sytuacja wyznaniowa w I Rzeczypospolitej 1573 mały|366px|Sytuacja wyznaniowa w I Rzeczypospolitej 1750 mały|266px|Duchowieństwo polskie 1588–1632 mały|200px|Biblia Jakuba Wujka, katolicka odpowiedź na protestanckie przekłady Pisma Świętego na język polski mały|200px|kardynał Stanisław Hozjusz, przywódca obozu polskiej kontrreformacji mały|200px|nuncjusz Giovanni Francesco Commendone odwiódł króla Zygmunta II Augusta od idei utworzenia w Polsce kościoła narodowego mały|200px|Piotr Skarga pierwszy rektor Akademii Wileńskiej, będącej ośrodkiem kontrreformacji mały|200px|Symboliczne przedstawienie koncepcji ustroju Królestwa Polskiego z dzieła Stanisława Orzechowskiego Quincunx z 1564 Kontrreformacja w Polsce – działania podjęte przez Kościół rzymskokatolicki w I Rzeczypospolitej i poparte przez polskich monarchów, w reakcji na wystąpienie reformacji na ziemiach polskich. Była częścią kontrreformacji przeprowadzanej w Europie Zachodniej, jednak jej polską specyfiką był stosunkowo niski poziom represji wobec innowierców, uwarunkowany wiekową tradycją tolerancji w wielowyznaniowym i wieloetnicznym państwie polsko-litewskim. Trwała od połowy XVI wieku do połowy wieku XVIII.