W końcu sierpnia 1808 roku skierowano do Gdańska 10 pułk piechoty Antoniego Downarowicza ze Wschowy i 11 pp Stanisława Mielżyńskiego z Poznania, zostawiając ich zakłady w Łęczycy. 8 września wymaszerował 12 pułk piechoty ks. Ponińskiego z Rawicza do Torunia. 5 pułk strzelców konnych Kazimierza Turno, pełniący służbę nad Pilicą, wokół Pyzdr i pod Warszawą, w październiku został skierowany nad Niemen, natomiast 6 pułk ułanów Dominika Dziewanowskiego — z Łabiszyna do Torunia. W tej sytuacji gen. Jan Henryk Dąbrowski pozostał "generałem bez wojska". Na jego prośbę ks. Józef Poniatowski udzielił mu urlopu.
Struktura organizacyjna w 1808 Po reorganizacji i przesunięciach kadrowych stan dywizji w połowie 1808 roku przedstawiał się następująco: thumb|Gen. Jan Henryk Dąbrowski Dowództwo: dowódca dywizji – gen. Jan Henryk Dąbrowski (bezterminowo urlopowany) major dywizjiZastępca dowódcy dywizji – płk Maurycy Hauke szef sztabu – płk Czesław Pakosz dowódcy brygad: gen. Michał Sokolnicki, gen. Michał GrabowskiWysłany do Gdańska jako komendant placu adiutant