Wiek XIV W 1358 r. hrabstwo kupili potomkowie Niklota, którzy w 1348 r. uzyskali tytuł książąt Meklemburgii. Przenieśli oni swoją rezydencję z zamku Mikelenburg koło Wismaru na wyspę zamkową w Schwerinie, położoną we wnętrzu kraju. W późnym gotyku siedziby książąt były dostosowywane do większych wymagań mieszkalnych oraz rosnącej potrzeby reprezentacji. Tendencja ta znalazła swój wyraz także w pracach budowlanych na wyspie zamkowej w Schwerinie. Z wzniesionych wówczas budynków zachował się tak zwany dom biskupi położony od strony jeziora.
Wiek XVI Zdobienie elewacji z płyt czerwonej terakoty pojawiło się dopiero wtedy, gdy za księcia Jana Albrechta I przebudowany został położony w północnej części Nowy długi dom (w latach 1553–1555). Oba budynki to prawdziwe budowle zamkowe, których kształt odpowiadający najwyższym wymaganiom mieszkalnym, był istotniejszy niż ewentualne funkcje obronne. W epoce renesansu zastosowanie terakoty w sztuce budowlanej dominuje w północnych Niemczech, np. na dworze książęcym w Wismarze czy na zamku w Gadebusch. Materiału dostarczał warsztat pochodzącego z Lubeki mistrza (wzmiankowany w latach 1551–1566). Kilka lat później książę Jan Albrecht I zlecił budowę kaplicy zamkowej.