Od 1 listopada 1920 do września 1934 był starszym asystentem II Kliniki Chirurgicznej Zygmunta Radlińskiego (w szpitalu Świętego Ducha). W 1921 prowadził dla farmaceutów kurs doraźnej pomocy, od 1 października 1923 do 1939 prowadził zlecone wykłady i ćwiczenia z desmurgii. Dyplom doktora medycyny Uniwersytetu Warszawskiego uzyskał 31 stycznia 1922 na podstawie rozprawy pt. O tzw. wybroczynach operacyjnych w wyrostku robaczkowym. Habilitował się z chirurgii 6 lutego 1930 na podstawie pracy pt. O mięsaku limfatycznym. Od 1 września 1934 do 31 sierpnia 1936 pracował w II Klinice Chirurgicznej jako adiunkt, od stycznia 1936 do lipca 1944 był ordynatorem II Oddziału Chirurgicznego Szpitala Dzieciątka Jezus i jednocześnie adiunktem (1933–1943) Instytutu Radowego im. Marii Curie-Skłodowskiej w Warszawie. Należał do pierwszych w Polsce chirurgów zajmujących się chirurgią onkologiczną. Był współzałożycielem (1936) czasopisma „Chirurg Polski”.
W latach 1935–1937 ukazywał się jego trzytomowy podręcznik pt.