drogi Haydego, Puškáša i Stanisławskiego.

Widok ze szczytu jest bardzo rozległy i według Świerza i Chmielowskiego odznacza się „niepospolitą różnorodnością motywów”. Samuel Weber podawał, że można stąd zobaczyć 16 stawów. Szczególnie alpejski krajobraz prezentują stąd szczyty pobliskiej grupa Łomnicy, a wśród nich Mały Kieżmarski Szczyt opadający do Doliny Zielonej Kieżmarskiej potężnymi ścianami 900-metrowej wysokości.

Historia Dolna część stoków Jagnięcego Szczytu była dawniej wypasana. Nazwa Jagnięce lub Hala Jagnięca odnosiła się pierwotnie właśnie do dolnych fragmentów Jagnięcej Grani i wiązała się z wypasem jagniąt, a od niej powstała nazwa szczytu. Używano dawniej też formy Jagnięcy Wierch. Masyw nosił także inne nazwy, np. Szczyt Białego Jeziora (Štít Bieleho plesa), Białostawiański Szczyt, Biała Turnia (Bielý štít). Na panoramach Georga Buchholtza i Istvána Berzeviczyego (1717–1719) pojawiły się nazwy słowackie Lastovica, Lastovicza i niemieckie Schwalbenberg (Szczyt Jaskółczy). Obecna nazwa została ustalona około 1880 r.

Przez wierzchołek Jagnięcego Szczytu przebiegała granica pomiędzy dobrami jaworzyńskimi a własnością „chotarów” z Kieżmarku i Białej Spiskiej (w latach 1412–1769 tereny te należały do Polski).