thumb|Sztuczny horyzont Sztuczny horyzont () – lotniczy przyrząd żyroskopowy, służący do określenia orientacji przestrzennej statku powietrznego względem płaszczyzny horyzontu lokalnego (kąt pochylenia i przechylenia). Sztuczny horyzont jest niezbędny do wykonywania lotów bez widoczności ziemi (loty w chmurach lub w nocy) ze względu na szybką utratę orientacji przestrzennej przez pilota, zagrażającej wprowadzeniem samolotu w korkociąg.
Historia Pierwszy udany sztuczny horyzont zbudował w 1929 Amerykanin – Elmer Ambrose Sperry. Na początku lat trzydziestych XX w. sztuczne horyzonty weszły do powszechnego użytku w lotnictwie.
Budowa i zasada działania Zasadniczym elementem sztucznego horyzontu jest żyroskop o trzech stopniach swobody. Sztuczny horyzont wykorzystuje zdolność żyroskopu do utrzymywania w niezmienionym położeniu w przestrzeni inercjalnej osi głównej. Ze względu na błędy wskazań związane z siłami tarcia, niewyważeniem żyroskopu, ruchem statku powietrznego względem Ziemi oraz ruchem dobowym Ziemi niezbędna jest korekcja położenia osi głównej żyroskopu, stosuje się w tym celu specjalne układy nadążne, zazwyczaj w postaci wahadeł cieczowych.