Od strony nieprzyjaciela widoczne były tylko niewielkie kopuły służące do obrony bezpośredniej obiektu i obserwacji przedpola.
Główne strzelnice schronu znajdowały się w ścianach bocznych i były bardzo dobrze chronione przed ogniem artyleryjskim prowadzonym od strony nieprzyjaciela.
Schrony mogły być uzbrojone w:
działa przeciwpancerne (samodzielne lub sprzężone z CKM) podwójnie sprzężone ciężkie karabiny maszynowe pojedyncze ciężkie karabiny maszynowe lekkie karabiny maszynowe do obrony bezpośredniej granaty do obrony bezpośredniej
Dodatkowo planowano wyposażyć część schronów w moździerze 90 mm, oraz opracowywano uniwersalny granatnik forteczny kalibru 50 mm dostosowany do użycia w standardowych strzelnicach.
Odległość pomiędzy poszczególnymi obiektami TO wynosiła od 600 do 1000 m. Schrony były tak ustawione, że każdy z nich był osłaniany przez przynajmniej dwa sąsiednie. Ogień z głównych strzelnic mógł być prowadzony do 500 m przed i 300 m za sąsiednim obiektem. Całość była zabezpieczona zasiekami i zaporami przeciwpancernymi.
Przykładem dobrze zachowanego schronu tego typu może być R-S-74 „Na Holém”.
Schrony lekkie (LO – lehke opevnĕní) mały|Lekki obiekt wzór 36 Lekkie schrony były budowane dwóch fazach według odmiennej koncepcji.