Historia Historia Acharnesu sięga czasów prehistorycznych – najstarsze ślady osadnictwa w tym regionie pochodzą z epoki neolitu. Szczególne znaczenie zyskała osada w epoce mykeńskiej, o czym świadczy dobrze zachowany grobowiec kopułowy z XIV–XIII w. p.n.e. odkryty w dzielnicy Lykotrypa. W czasach klasycznych Acharnes były największym demem Attyki, należącym do plemienia Oineis. Znaczenie polityczne miejscowości odzwierciedlała liczba 22 przedstawicieli w ateńskiej bule oraz wysoki udział obywateli w armii – według Tukidydesa aż 3000 hoplitów i znaczna liczba jeźdżców.
Mieszkańcy Acharnes należeli do zamożniejszych Aten i słynęli z handlu węglem drzewnym, który pozyskiwali z pobliskich lasów Parnasu. Miasto stało się celem ataków Spartan podczas wojny peloponeskiej – przez sześć kolejnych lat król niszczył lokalne plony, by zmusić Ateńczyków do kapitulacji. Wydarzenia te znalazły odzwierciedlenie w komedii Arystofanesa „Acharnejczycy” (426/5 p.n.e.), która satyrycznie ukazuje mentalność mieszkańców, ich przywiązanie do wojny i lokalne obyczaje.
W okresie rzymskim Acharnes zachował ciągłość osadniczą – powstawały nowe domostwa, wiejskie wille oraz rozbudowano infrastrukturę wodociągową, m.in. doprowadzając do miasta wodę z Akweduktu Hadriana.