Gdy po wydarzeniach 1959 r, napaści Chin na Tybet Tybetańczycy udali się na wygnanie, Dudziom Rinpocze został jednomyślnie wybrany Najwyższą Głową tradycji Ningmapy i sprawował ten urząd do 1987 r. Dudziom Rinpocze był jednym z największych nauczycieli, którzy przenieśli nauki buddyzmu do świata zachodniego w XX w.
III Duddziom Rinpocze - dwa wcielenia Po śmierci II Duddzioma Rinpocze rozpoznano jako jego tulku dwóch chłopców. Jeden z nich, Khjabdzie Duddziom Jangsi Rinpocze, został rozpoznany w 1993 roku przez Tare Khandro i potwierdziło go wielu znamienitych lamów szkoły Ningma m.in. J.Ś. Minling Triczen Rinpocze, J.Ś. Penor Rinpocze, Szeczen Rabdziam Rinpocze, Kathok Situ Rinpocze, Czatral Rinpocze, Trinley Norbu Rinpocze oraz ze szkoły Sakja: J.Ś. Sakja Trizin Rinpocze, Dzongsar Dziamjang Khyentse Rinpocze. Drugi kandydat, Tenzin Jesze Dordże Rinpocze, został rozpoznany przez J.Ś. XIV Dalajlamę.
Literatura Dudjom Rinpoche, Nyingma School of Tibetan Buddhism, The Its Fundamentals and History, Wisdom Publications, Somerville, USA, Sogyal Rinpocze, Tybetańska księga życia i umierania, Wydawnictwo Mandala, Warszawa 2005
Linki zewnętrzne Krótka biografia Dudzioma Rinpocze
Kategoria:Dzogczen Kategoria:Ningma Kategoria:Tertoni