thumb|Ostateczny kształt zachodniej granicy II RP Front Przeciwniemiecki – umowna nazwa grupy frontów, utworzonych na wypadek inwazji wojsk niemieckich, dyrektywą Wodza Naczelnego gen. Józefa Piłsudskiego z 22 maja 1919.
Geneza i zadania Wraz ze wzrostem napięcia w stosunkach polsko-niemieckich rosło zagrożenie starcia zbrojnego. Potwierdzała to koncentracja wojsk niemieckich koło Torunia i na Górnym Śląsku, szacowana na 300 tysięcy żołnierzy. Polskie Naczelne Dowództwo przewidywało silne uderzenie Reichswehry na Wielkopolskę oraz mniejsze na Warszawę i Suwałki. W związku z tym postanowiono przeciwstawić tym siłom 5 wyższych związków operacyjnych (frontów), łącznie zwanych Frontem Przeciwniemieckim, podporządkowanych ND WP.
Jego zadanie polegało na koordynowaniu działań wojsk polskich od Grodna po Cieszyn. Miały one polegać na aktywnej obronie w myśl ogólnych dyrektyw Naczelnego Dowództwa Wojsk Sprzymierzonych. Zamierzano też uderzyć na Wrocław, Gdańsk i Ełk.