Największym problemem naukowym w przedstawieniu genezy drumlinów są obserwacje terenowe dowodzące, że tylko około połowa obserwowanych drumlinów posiada skaliste jądro, a większość teorii oparta jest na założeniu istnienia pierwotnej nierówności terenu. Współcześnie do wyjaśnienia mechanizmu powstawania drumlinów wykorzystuje się teorię niestabilności (ang. instability theory) opartą na modelach matematycznych przepływu lodu, która próbuje opisać holistycznie procesy w strefie subglacjalnej, opierając się na fizycznej niestabilności na granicy lądolodu prowadzącego materiał morenowy a podłożem skalnym. Powstawanie drumlinów tłumaczy się, bazując na teorii niestabilności spontanicznym odkłuwaniem lodu z materiałem skalnym od spągu lądolodu w efekcie naprężeń i procesów ścinających.
Pola drumlinowe są obserwowane praktycznie we wszystkich miejscach objętych zlodowaceniami plejstoceńskim, w tym w Ameryce Północnej na północ od równoleżnika 40°N, w Europie na północ od 46°N, w Ameryce Południowej na południe od 53°S, czy na Antarktydzie.