W roku 1818 został nobilitowany z herbem Łabędziogrot.
Żonaty z Ewą Wołowską (także frankistką), miał czworo dzieci, spośród których szczególnie się wyróżnił najstarszy syn Hieronim, organizator i historyk górnictwa Kongresówki.
Antoni Łabęcki został pochowany w katakumbach na warszawskich Powązkach (rząd 36-6). thumb|240px|Grób Antoniego Łabęckiego na Powązkach Aleksander Kraushar opowiada o jego stylu obrońcy w swej książce o stołecznych prawnikach: „przechylał się przez kratkę obrończą efektownie, niby szepcząc obniżał głos, lecz nagle, w miejscach, które uważał za stanowcze, wybuchał głosem silnym, tubalnym i uderzał pięścią o krawędź trybuny, tak że sędziowie, ukołysani chwilowo liryką wykładu, nerwowo poruszali się na krzesłach kurulnych, ilekroć obrońca takim nadzwyczajnym środkiem przyzywał ich uwagę do porządku [...] Widząc przechylającą się szalę zwycięstwa na stronę przeciwnika, usiłował przekonać sędziów o słuszności swej sprawy.