Pod naporem wojsk niemieckich, w lipcu 1915 roku, zmuszony był opuścić Warszawę. Mimo utraty przez Imperium Rosyjskie ziem Kraju Nadwiślańskiego w 1915 roku, Jengałyczew formalnie pozostał na swym stanowisku do rewolucji lutowej w 1917 roku (lub do 4 kwietnia 1917 roku). Po upadku monarchii oddał się do dyspozycji Sztabu Generalnego, ale nie otrzymał przydziału, pozostając w rezerwie Kijowskiego Okręgu Wojskowego. 19 lipca 1917 roku na własną prośbę odszedł ze służby wojskowej, z pensją i prawem noszenia munduru. W 1918 roku mieszkał w Kisłowodzku, a w 1919 roku w Jekaterynodarze. Wspierał ruch Białych, a po ich klęsce w wojnie domowej, emigrował na zachód. Zmarł 12 sierpnia 1944 roku w szwajcarskiej Lozannie.
Książę Paweł Jangałyczew żonaty był z Margaritą Aleksiejewną Stenbock-Fermor, damą dworu cesarzowej Aleksandry Fiodorownej, córką Aleksieja Stenbock-Fermora. Miał z nią córkę Margaritę, ur. 16 kwietnia 1901 w Berlinie, zm. 16 grudnia 1976 w Rzymie.