Jednak istnieją także wątpliwości co do tego, czy MDG zostaną zrealizowane. Już poprzednie wielkie projekty ONZ nie kończyły się sukcesem. Np. w 1978 roku podjęto postanowienie, że do 2000 roku każdy mieszkaniec Ziemi będzie miał dostęp do podstawowych usług zdrowotnych, a epidemia AIDS i wzrost zachorowań na malarię, a także bieda pokrzyżowały te plany.

Powodzenie realizacji MCR zależy przede wszystkim od właściwego (zgodnego z planami) finansowania. Projekt ten ma większe szanse na powodzenie niż poprzednie projekty, gdyż obecny dochód najbogatszych krajów jest znacznie większy niż trzydzieści lat temu. Łączny dochód najbogatszych gospodarek szacuje się obecnie na 20,2 biliona dolarów (2001), w 1981 roku było to 13,2 biliona.

Podstawą finansowania Milenijnych Celów Rozwoju jest oficjalna rządowa pomoc rozwojowa, udzielana przez 22 najbogatsze kraje należące do Komitetu Pomocy Rozwojowej (Europa Zachodnio-Północna, Nowa Zelandia, Australia, Kanada, USA, Japonia). Wiąże się ona ściśle z przyjętymi przez te kraje zobowiązaniami (m.in. na Szczycie Ziemi w Rio de Janeiro i Johannesburgu) do przeznaczania 0,7% swojego PNB na pomoc rozwojową. Większość tych krajów już to uczyniła, jednak dwie największe gospodarki globu – USA i Japonia – nadal przeznaczają kwoty, które nawet w połowie nie zbliżają się do złożonych obietnic.