Etymologia Od prasłowiańskiego rzeczownika dewerbalnego umъWedług Maksa Vasmera oumъ/оумъ, zobacz: Max Vasmer, Этимологический словарь русского языка, hasło: ум, . (od umětiWedług Izabeli Malmor odwrotnie, to uměti jest czasownikiem odrzeczownikowym i pochodzi od umъ: Izabeli Malmor, Słownik etymologiczny języka polskiego, hasło: umieć.) zaświadczonego we wszystkich językach słowiańskich: scs. umъ „rozum, umysł, zmysł, myśl”, ros. um/ум m.in. „rozum, intelekt”, cz. um „rozum, myśl”, schorw. um „umysł, rozum, pamięć, zmysł”, bułg. um/ум „myśl”, ukr. um/ум „umysł”, dumku/думку „myśl, opinia”, w języku polskim zachował się m.in. w wyrazach: umysł, rozum, umiejętność, dumać, choć w staropolszczyźnie używany w formie podstawowej: A iacyem bil ustawyczen na swem umye spomoczѻ pana boga mego, y sebralem k sobye mѻsze ze wszego Izrahela, abi se mnѻ pospolu szly (Biblia królowej Zofii;