w razie rozbicia tej próby, decyduje „większa część”, pod warunkiem, aby w niej były głosy obu narodów. Projekt upadł skutkiem nieporozumień, jakie zaszły między Zamoyskim a prymasem Karnkowskim na tle polityki zewnętrznej. Władysław Konopczyński, Liberum Veto, s.225., podobnie choć z innych przyczyn kolejny w latach 1661–1662Tamże, s.274 – 278; Stefania Ochmann-Staniszewska, Sejmy lat 1661–1662: przegrana batalia o reformę ustroju Rzeczypospolitej, Wrocław 1977..
Wolna elekcja w praktyce przerodziła się w zbiorowisko kilkunastu tysięcy szlachty, która często pijana, kłóciła się komu oddać koronę. A zdobywało się ją na różne sposoby: przekupstwem, morderstwami, zastraszaniem lub oszustwami.
Konstytucja 3 maja z uwagi na doznane klęski bezkrólewiów peryodycznie rząd wywracających wprowadzała tron elekcyjnym przez familie, uznając elektora saskiego Fryderyka Augusta za następcę Poniatowskiego, wobec braku męskich potomków elektora następcą miał być jego zięć za zgodą stanów zgromadzonych, córce jego dobrany (...) zachowując przy narodzie prawo, żadnej preskrypcyi podpadać nie mogące, wybrania do tronu drugiego domu po wygaśnieniu pierwszego (art. VII), co 25 lat miano rozważać poprawki do Konstytucji (art.