Pierwszą pisemną wzmiankę o Berezani spotkać można w „Lustracji Perejasławskiego starostwa Kijowskiego województwa” od 1616 roku. Zgodnie z tą lustracją, mieszkańcy miasta żadnych obowiązków oprócz wojennego przed koroną nie mają. W lustracji od 1620 roku jest napisane, że w miasteczkach starostwa perejasławskiego Berezani, Bykowie, Jabłonowie oraz Myrgorodzie produkowana jest celitra, która przynosi obfity dochód rocznie. Akta Trybunału Lubelskiego z końca XVI-początku XVII wieków informują, że Berezań aktywnie przyjmowała uchodźców z prawobrzeżnej Ukrainy, przeważnie z miejscowości Chodorków. W pierwszej połowie XVII wieku przed powstaniem Chmielnickiego, Berezań do 1620 roku była miastem starostwa perejasławskiego i należała do Janusza Ostrowskiego. Po jego śmierci miasteczka Berezań, Byków, Jabłonów, Myrgorod byłe wydzielone ze starostwa perejasławskiego i rozkazem Zygmunta III przekazane zostały w celu produkcji celitry Janowi Czernyszewskiemu. W roku 1621 innym królewskim rozkazem produkcja celitry w województwie kijowskim i w całej Ukrainie została przekazana komornikowi Bartłomiejowi Obałkowskiemu. W latach 30 XVII wieku Berezań staje się centrum berezańskiej sotni kozackiej pułku perejasławskiego.