Brachygrafia (gr. brachýs „krótki”, grapho „pisać”) – jedna z nauk pomocniczych historii, będąca działem paleografii. Zajmuje się badaniem i rozszyfrowywaniem skrótów. Szczególnie istotna dla historyków mediewistów (w średniowiecznej łacinie i grece bardzo często używano skrótów w piśmie). W szerszym znaczeniu brachygrafię można rozumieć jako naukę o skrótach, bądź zdolność do posługiwania się skrótami w piśmie.
Abrewiatury
Łaciński system skrótów dzieli się na: (suspensja) – skracanie przez ucięcie części wyrazu i pozostawieniu tylko początkowej części; (kontrakcja) – skracanie przez ściągnięcie, usunięciu ulega środkowa część wyrazu, pozostaje początek i koniec wyrazu, czasem także jakaś środkowa litera; – zastępowanie sylab specjalnymi znakami.
Starożytność posługiwała się przede wszystkim suspensją, kontrakcja występuje rzadko, przy skrótach prawniczych (notae iuris). Natomiast w średniowieczu najpopularniejszą metodą skracania była kontrakcja.
Najważniejszym dziełem w zakresie skrótów używanych w pismach łacińskich jest Adriano Cappellego Dizionario di abbreviature latini ed italiani, wydany w Mediolanie w 1912.