Byli oni najczęściej również dzierżawcami ziem wokół miednickiego zamku i podgrodzia, pozostających jednak nadal własnością wielkiego księcia; o dzierżawie dóbr miednickich wspomina się od połowy XV wieku i wiadomo, że były one jedną z 40 dzierżaw w województwie wileńskim.
Złoty wiek grodu (późny wiek XV) mały|lewo|Długosz i św. Kazimierz Druga połowa XV wieku wyznacza najbardziej znaczący okres w dziejach miednickiego zamku. Przez długie okresy „dla lepszego powietrza zażycia” przebywał tam wielki książę, a jednocześnie król Polski Kazimierz Jagiellończyk wraz z synami, zwłaszcza z królewiczami Kazimierzem, Janem i AleksandremJan Marek Giżycki, Kanonicy regularni od Pokuty na Litwie w XIX w., [w:] Podręczna encyklopedia katolicka t. 19–20, Warszawa 1910, s. 257.; ich wychowawcą i opiekunem, który także spędził miesiące a może i lata w Miednikach, był Jan DługoszGrzegorz Rąkowski, Kresowe rezydencje, t. I, Warszawa 2017, ISBN 9788380980938, s. 342–343.. Po śmierci królewicza Kazimierza, który zmarł otoczony na Litwie czcią graniczącą z kultem, jego zwłoki zostały w roku 1484 pochowane w specjalnej murowanej krypcie grobowej na miednickim zamku, aczkolwiek nie wiadomo dokładnie czy w murach czy w specjalnej budowli;