Antoni Orleański (fr. Antoine Marie Philippe Louis d’Orleans, 31 lipca 1824, w zamku Neuilly-sur-Seine – 4 lutego 1890, w Sanlúcar de Barrameda, w Hiszpanii) – książę Montpensier, książę Galliera.
Życiorys Urodził się jako najmłodszy syn króla Francuzów – Ludwika Filipa I, i księżniczki Obojga Sycylii Marii Amelii. W 1824 otrzymał tytuł księcia Montpensier, a w 1830 jego ojciec został królem Francuzów. Jako młody człowiek Antoni służył następnie w armii francuskiej. 10 października 1846, w Madrycie poślubił 15-letnią infantkę Ludwikę Ferdynandę, córkę króla Hiszpanii Ferdynanda VII i Marii Krystyny (bratanicy Marii Amelii). Ludwika Ferdynanda była młodszą siostrą królowej Izabeli II i tego samego dnia odbył się również ślub Izabeli II z Franciszkiem de Asís.
Dalsze życie Antoni żył w Hiszpanii od 1848, kiedy to on i jego rodzina musieli opuścić Francję po rewolucji lutowej. Podczas hiszpańskiej rewolucji w 1868, Antoni pomógł w obaleniu swojej szwagierki – Izabeli II. 12 marca 1870 Antoni obrażony przez artykuł infanta Henryka, księcia Sewilli i brata króla Franciszka de Asís, walczył z nim i zabił go, za co został skazany na miesiąc więzienia.