Zjawisko to nazywane jest dominacja tylną i polega na tym, że ekspresja danego genu homeotycznego jest ujemnie regulowana przez geny ulegające ekspresji w tylnym obszarze zarodka. Podsumowując można zestawić podstawowe cechy genów homeotycznych: Kontrolują specyfikację regionalną wzdłuż osi przód-tył zarodka Mutacje w ich obrębie prowadzą do homeosis Kodowane przez nie białka są czynnikami transkrypcyjnymi, zawierającymi homeodomenę Ulegają ekspresji wedle charakterystycznego wzoru Są mapowane jako pojedynczy kompleks genów a ich ułożenie jest konserwatywne ewolucyjnie Zachodzą zjawiska kolinearności i dominacji tylnej Aktywność genów homeotycznych jest regulowana przez kwas retinowy
Regulacja ekspresji genów homeotycznych Geny homeotyczne wykorzystują mechanizmy oparte na remodelingu chromatyny w celu utrzymanie swej ekspresji. Sam wzór ekspresji jest utrwalany przez modyfikację struktury chromatyny przy wykorzystaniu aktywności białkowych produktów genów trithorax i Polycomb. Białka te mają zdolność do łączenia się z chromatyną i są względem siebie antagonistyczne. Białko Polycomb wiąże się z nieaktywną transkrypcyjnie chromatyną i remodeluje jej strukturę w taki sposób, że locus genu jest konstytutywnie (trwale) zablokowane.