– powództwo egzekucyjne w procesie formułkowym, obowiązujące w prawie rzymskim, wytaczane w celu przymusowego wykonania prawomocnego wyroku.
Tytułem egzekucyjnym mógł być prawomocny wyrok lub tzw. , tj. sądowe uznanie powództwa, które miało skutki wyroku. Pretor udzielał wierzycielowi prawa do po upływie 30 dni od zapadnięcia prawomocnego wyroku, czyli po czasie, jaki miał dłużnik na dobrowolne spłacenie długu.
Dłużnik, po wniesieniu tej skargi, mógł wdać się w spór co do zasadności egzekucji (zakwestionować ważność wyroku, tzw. ), co powodowało ponowne zbadanie sprawy. Najczęściej jednak już na procesowym etapie uznawał swój obowiązek wykonania wyroku, gdyż narażało go na zasądzenie sumy dwukrotnie wyższej niż orzeczona w pierwszym wyroku – tzw. .
Wierzyciel, uzyskując wyrok w procesie egzekucyjnym, wszczętym za pomocą , mógł wedle własnego wyboru dokonać egzekucji osobistej (na osobie) lub majątkowej – tzw. – na majątku dłużnika. W przypadku egzekucji osobistej, wierzyciel, upoważniony przez pretora, miał prawo zabrać dłużnika do swojego domu (tzw. więzienie prywatne), gdzie dłużnik odpracowywał dług.