W 1803 został asystentem bibliotekarza, a wkrótce potem wrócił na uniwersytet na stanowisko profesora, tym razem języków klasycznych i orientalnych. W 1806 roku odrzucił osobiste zaproszenie Napoleona do przyjazdu do Paryża, a w 1814 odmówił wyjazdu do Rzymu, co proponował mu papież Pius VII. Pozostał w Bolonii i opiekował się przyjezdnymi i imigrantami, którzy nie posługiwali się językiem włoskim, gdyż w 1808 stracił ponownie stanowisko profesora, które odzyskał dopiero w 1814 roku. W Bolonii pracował do 1831 roku. Jego uczniem był m.in. późniejszy archeolog, egiptolog i orientalista Ippolito Rosellini.
Na prośbę papieża Grzegorza XVI wyjechał w roku 1831 do Rzymu. Został wtedy członkiem Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. W 1833 roku został mianowany kierownikiem Biblioteki Watykańskiej, a w 1838 – kardynałem i przewodniczącym Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Na tych stanowiskach, mając kontakty z ludźmi różnych narodowości, pogłębiał praktyczną znajomość różnych języków.