Jean Rapp zaczął tworzyć szwadron mameluków, Anne Jean Marie René Savary zajął się natomiast formowaniem legionu żandarmerii wyborowej.
Najstarszych żołnierzy Gwardii, nieraz rannych i niezdolnych do czynnej służby, zebrano 12 lipca 1802 w kompanię weteranów, która od tego czasu pełniła służbę w pałacu Saint-Cloud. W ramach przygotowań do wojny z Anglią 17 września 1803 Bonaparte utworzył batalion marynarzy Gwardii, podzielony na pięć "załóg". 21 stycznia 1804 powstały dwa bataliony tzw. welitów (lekkich strzelców), przydzielone do grenadierów pieszych i do strzelców pieszych.
Lata 1804-1811 mały|lewo|180px 10 maja 1804 Gwardię Konsularną przemianowano na Cesarską. Dowódcą całości Gwardii był sam cesarz. Nigdy w czasie istnienia I Cesarstwa nie mianował do tej funkcji namiestnika. Wyznaczył jednak czterech pułkowników-generałów jako dowódców poszczególnych formacji: Louis Nicolas Davout dowódca grenadierów Gwardii, Nicolas Jean de Dieu Soult dowódca strzelców pieszych Gwardii, Jean-Baptiste Bessières dowódca kawalerii Gwardii Édouard Mortier dowódca artylerii i marynarzy Gwardii.