Okres powojenny Po wyzwoleniu w marcu 1945 r. została kierownikiem referatu Kultury i Sztuki Starostwa w Oleśnie na Górnym Śląsku, gdzie zabezpieczała i inwentaryzowała dzieła sztuki ocalałe z działań wojennych. W marcu 1948 r. przeniosła się do Warszawy, gdzie podjęła pracę jako grafik w Ministerstwie Przemysłu. 3 września 1949 r. została aresztowana przez UB za działalność w przedwojennej nacjonalistycznej grupie Zadruga i osadzona w więzieniu. Sądzona była w lipcu 1952 r. wraz z Janem Stachniukiem (założycielem i duchowym przewodnikiem Zadrugi) oraz Bogusławem Stępińskim i Teodorem JakubowskimGrott B.: „Religia,cywilizacja, rozwój. Wokół idei Jana Stachniuka”, Kraków 2003..
Z więzienia została zwolniona w ciężkim stanie zdrowia w grudniu 1953 r. Ważyła wówczas niespełna 40 kg, miała poważne problemy ze wzrokiem, rozwiniętą gruźlicę płuc i reumatyzm tak zaawansowany, że nie potrafiła utrzymać w dłoni ołówka ani samodzielnie się uczesać. Dzięki pomocy kolegów spod znaku Rodła wyjechała do Henrykowa na Dolnym Śląsku, gdzie osiadła w domu opieki prowadzonym przez zakonnice.