Henryk Maria Albert Ferdynand Karol Pius Ludwik Antoni Burbon-Parmeński, (ur. 13 czerwca 1873 w Rorschach, zm. 16 listopada 1939 w Lucce) – tytularny król Etrurii oraz książę Parmy i Piacenzy w latach 1907–1939.
Urodził się jako drugi syn Roberta (1848–1907), byłego księcia Parmy i Piacenzy, oraz jego żony Marii Pii Burbon-Sycylijskiej (1849–1882), królewny Obojga Sycylii. Miał liczne rodzeństwo: siostry Marię Ludwikę (1870–1899), Ludwikę Marię (1872–1943), Marię Imaculatę (1874–1914), Marię Teresę (1876–1959), Marię Pię (1877–1915), Beatrycze (1879–1949) i Marię Anastazję (1881), oraz braci Ferdynanda (1871), Józefa (1875–1950), Eliasza (1880–1959) i Augusta (1882). Większość spośród nich zmarła w dzieciństwie. Posiadał przyrodnie rodzeństwo z drugiego małżeństwa ojca z Marią Antoniną Bragança (1862–1959), królewną Portugalii: Marię Adelajdę (1885–1859), Sykstusa (1886–1934), Ksawerego (1889–1977), Franciszkę (1890–1978), Zytę (1892–1989), Feliksa (1893–1970), Renata (1894–1972), Marię Antoninę (1895–1937), Izabelę (1898–1984), Ludwika (1899–1967), Henrykę (1903–1887) i Kajetana (1905–1958).