W czasie nauki w seminarium zainteresował się marksizmem i wziął udział w ruchu Prawny Marksizm. Studiując marksizm Bułgakow był przekonany o ważności tej teorii. Pod wpływem prac rosyjskich myślicieli religijnych (Lew Tołstoj, Fiodor Dostojewski, Władimir Sołowjow itp.) oraz spotkań i dyskusji z Lwem Tołstojem znów odnalazł swoje wierzenia religijne. Napisał książkę o swojej ewolucji (Od Marksizmu do idealizmu, 1903). Nawiązał współpracę z Bierdiajewem. W czasie, gdy rozpoczęły się prześladowania religijne przyjął święcenia kapłańskie. Wygnany z Rosji w 1922 roku (w ramach operacji bolszewickiej znanej jako „statek filozofów”), początkowo zamieszkał w Pradze, a następnie wyjechał do Paryża. W 1925 założył w Paryżu Prawosławny Instytut Teologiczny, którym kierował. W tym samym roku zaczął pracę nad fundamentalnymi działami religijnymi, które zyskały wielki rozgłos, ale stały się przyczyną ataków tradycjonalistów, traktujących jego doktrynę sofiologiczną jako herezję. Zmarł w lipcu 1944 roku na wylew krwi do mózgu.