Eugeniusz Buchholz redagował i wydawał centrowe pisma w języku niemieckim: „Allensteiner Volksblatt”, „Allensteiner Volkszeitung”. Od 1888 był członkiem Towarzystwa Czytelni Ludowych. W 1892 wydał „Kalendarz Polsko-Warmijski na rok 1892”. Napisał książkę o kardynale Stanisławie Hozjuszu oraz podręcznik do nauki języka polskiego. Tłumaczył na niemiecki utwory Ignacego Krasickiego, Władysława Reymonta oraz pisarzy rosyjskich (Dostojewskiego, Gogola, Turgieniewa). Korespondował z Wojciechem Kętrzyńskim, ks. Walentym Barczewskim, ks. Alfonsem Mańkowskim i Kazimierzem Jaroszykiem. Pisał artykuły do pisma „Mazur”.
Z powodu paraliżu nóg już pod koniec lat 90. XIX w. poruszał się na wózku inwalidzkim. W 1906 zlikwidował księgarnię i drukarnię w Olsztynie i przeniósł się ponownie do Ornety, gdzie zamieszkał w domu chorych św. Elżbiety (prowadzony przez siostry katarzynki). W 1909 wydał broszurę Katolicyzm w Polsce i w Rosji oraz dwuczęściową Gdzie prawda. W 1907 opublikował obszerne wspomnienia Aus der Praxis eines Redakteurs und Schriftstellers.