Pamięć poety i jego dzieła na łamach wileńskiego kwartalnika społeczno-kulturalnego „Znad Wilii” przywoływane są w esejach i artykułach Leonarda Drożdżewicza.
Kilkanaście utworów lirycznych poeta opiera na motywach z życia i twórczości narodowego Wieszcza, na kanwie prawdy i legendy o Mickiewiczu, zawiera refleksje o tym, co wieczne: o miłości, zazdrości, przemijaniu, nieuchronności, tęsknocie, śmierci. Worotyńskiego wyróżnia sygnalizacja obecności w świadomości twórczej klasyki literatury światowej: Homera, Safony, Szekspira, Cervantesa, Balzaca, Prousta, Sartre'a i in., w tym rosyjskiej: Puszkina, Lermontowa, Achmatowej, obecność baśni i legend. Często rolę poetyckich słów-kluczy, słów-symboli pełnią u niego wzmianki, odsyłające do historii starożytnej, powszechnej: skarby Inków, Sumerowie, Kartagina, Troja, kraina Azteków, Scytowie, Chaldowie, wojna peloponeska, Joanna Darc i in.
Poeta zaludnił swoją poezję postaciami mitologicznymi, m.in. takimi jak: Afrodyta, Antygona, Flora, Pomona, Hera, Fortuna, Charon, Kronos, Euterpe, Ozyrys, Erynia, Dionizos, Argonauci, Posejdon, Orfeusz oraz miejscami mitologicznymi, wśród których są: Hades, Leta, Styks.
Zbiór poezji „Samotność”, napisany po polsku, przełożony został na języki: litewski, rosyjski, norweski, grecki, włoski i niderlandzki, został wydany w 7.