Ignacy Emanuel Lachnicki, pseud. i krypt.: Antoni Antymagnetystowicz brukowiec, szubrawiec i urwipołeć; Dzidzis Lado; I. E. L.; J. E. L., (ur. 1793, zm. 20 stycznia 1826 w Warszawie) – pierwszy polski badacz hipnozy, działacz społeczny, publicysta, przyrodnik i ekonomista.
Życiorys Syn Antoniego Dyzmy Lachnickiego, stolnika wiłkomierskiego i marszałka wileńskiego, członka Rady Narodowej i prezydenta Wilna. Bratanek Ignacego Lachnickiego. Ojciec Cypriana Lachnickiego.
Działalność i twórczość Lachnicki doktoryzował się w zakresie filozofii na Uniwersytecie Wileńskim (1812) na podstawie rozprawy z chemii o rozpuszczaniu. W tym samym roku został kamerjunkrem dworu Aleksandra I. Brał żywy udział w życiu umysłowym na Litwie, zajmując się m.in. statystyką krajową, kwestią dobroczynności, a przede wszystkim wybranymi zagadnieniami z dziedziny, którą później nazwano parapsychologią. Był zwolennikiem i propagatorem nauk Mesmera o magnetyzmie zwierzęcym, a pod wpływem A. Poschmana także mistykiem, żywo reagującym na jednostronne poglądy racjonalistów. Dużą zasługę w krzewieniu oświaty położył jako redaktor i wydawca kwartalnika Pamiętnik Magnetyczny Wileński (1816-1818).