Mikołaj Siwicki (, ur. 20 września 1917, zm. 13 stycznia 2004) – doktor ukrainistyki (literaturoznawca) ukraińskiego pochodzenia.

Ukończył studia na Uniwersytecie Warszawskim w 1956, doktoryzował się na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1983 u prof. Ryszarda Łużnego pracą na temat Bohdana Łepkiego. Swoje rozprawy oraz artykuły popularyzatorskie publikował na łamach pism specjalistycznych „Slavia Orientalis”, „Studia Polono-Slavica- Orientalia. Acta Litteraria”.

Był współzałożycielem, i przez kilka początkowych lat sekretarzem redakcji ukraińskiego tygodnika Nasze Słowo.

Przez pewien czas Mikołaj Siwicki mieszkał na warszawskim Bródnie.

Kontrowersje i antypolonizm

Jego książki są krytykowane przez historyków za antypolonizm. Zarzuty dotyczą jego głównej książki pt. Dzieje konfliktów polsko-ukraińskich. Możemy w niej przeczytać m.in., że polskie społeczeństwo jest zdegenerowane, chore, bo wychowało się na fałszu.... W tej samej książce przesiedlenie ludności łemkowsko-ukraińskiej z pogranicza polsko-sowieckiego, w ramach operacji „Wisła” nazwał ludobójstwem. O tej książce pisał również Józef Lewandowski w paryskiej Kulturze (artykuł ze stycznia-lutego 1994 r.) komentując zawarte w książce myśli Siwickiego: „Cokolwiek Polacy by nie robili, to zawsze są zbrodniarzami, natomiast Ukraińcy toczą wyłącznie sprawiedliwą walkę”.