Nie odrzucał jednak mistycyzmu i wierzył w istnienie kamienia filozoficznego.
Publikacje Van Helmont opublikował bardzo mało, dopiero pod koniec życia. Stało się tak prawdopodobnie dlatego, że jego pierwsza znana publikacja O magnetycznym leczeniu ran (1621) ściągnęła nań kłopoty związane z prześladowaniem hiszpańskiej inkwizycji. W dziele tym udowadniał, że święte relikwie mogą działać leczniczo dzięki oddziaływaniu magnetycznemu, ponadto zawarł w nim wiele uwag nieprzychylnych scholastyce jezuickiej.
Jest autorem traktatu o leczniczych właściwościach wód w Spa (1624). Pozostałe prace wydał między 1642 a 1644 r.
W 1648 r. jego syn, Franciscus Mercurius van Helmont, na przedśmiertną prośbę ojca wydał wszystkie jego pisma w dziele Ortus Medicinæ („Źródła medycyny”).
Przypisy
Kategoria:Flamandzcy lekarze Kategoria:Alchemicy Kategoria:Fizjolodzy Kategoria:Urodzeni w 1579 Kategoria:Zmarli w 1644 Kategoria:Ludzie urodzeni w Brukseli