Dalmatyńczyk (wyżeł dalmatyński, dalmatinac) – jedna z ras psów należąca do grupy psów gończych, posokowców i ras pokrewnych, zaklasyfikowana wraz z rodezjanem do sekcji ras pokrewnych. Zgodnie z klasyfikacją amerykańską należy do grupy psów użytkowych. Typ wyżłowaty. Nie podlega próbom pracy.
Rys historyczny Nazwa rasy pochodzi od regionu wybrzeża Adriatyku w Dalmacji w Chorwacji. Jej dokładne pochodzenie nadal nie jest jasne. Według niektórych badaczy przodkowie Dalmatyńczyków pochodzą z północnych Indii, skąd w średniowieczu, wraz z taborami cygańskimi, przywędrowały do Europy. Zwolennicy teorii o starożytnych korzeniach rasy wskazują na figurki terakotowe z 1660 r. p.n.e. znalezione w mieście Tyrni oraz zdobiące egipskie grobowce freski sprzed 4000 lat, przedstawiające psy w typie dalmatyńczyka. Pierwszy opis dalmatyńczyka pochodzi jednak z kroniki chorwackiej (1719).
W Dalmacji psy te wykorzystywane były jako gończe, a później, w XVII wieku jako obronne. W późniejszych czasach z uwagi na podatność na tresurę i atrakcyjny wygląd były wykorzystywane między innymi jako psy cyrkowe. W XVIII wieku zostały sprowadzone do Wielkiej Brytanii. W okresie wiktoriańskim osiągnęły szczyt popularności.